سيب

ايستاده ای سرخ

بر سرانگشتی سبز

به فريب من

                                            در بهشت برين......

نشسته ام سرد

با داغ ننگ چيدن تو بر پيشانی

و انگشت اتهامی مردانه که مغزم را نشانه می رود

                                          در هزار توی تاريخ

                                                             بر حضيض زمين...... .

 

/ 3 نظر / 3 بازدید
نیلوفر

خيلی عالی بود! هم خود شعر هم مفهومش... من هميشه عاشق اين بخش تاريخم و عاشق فريب سيب...

amene

سلام..همه گناه آن سيب است..اگر نيفتاده بود ما ماه را نمی ديدم...و شايد عاشقش نمی شديم...ماه لابه لای درختان...خيلی عالی بود بنفشه جان..مثل هميشه...يا حق

نويد

پدرم روضه رضوان به دو گندم بفروخت ناخلف باشم اگر من به جوي نفروشم. خيلي عالي بود